Maarten van der Put | Now and Then | United Cowboys 17.01.2020 – 09.02.2020

Expositie – WorkLAB – Performances

De tentoonstelling Now and Then toont fotowerk van Maarten van der Put en vormt met interventies van United cowboys een uniek samenwerkingsproject met Pennings Foundation 

Vier weken lang bezet Maarten van der Put de ruimte van Pennings Foundation aan de Geldropseweg 63 in Eindhoven met een fotografie-expositie, gecombineerd met installaties en performances van het Eindhovense gezelschap United Cowboys.  

Maarten van der Put toont een overzicht van werk dat hij in de loop der jaren als fotograaf heeft gemaakt. Met portretten die inzoomen op dat wat onder de oppervlakte schuilgaat, gecombineerd met foto’s waarin de textuur van objecten haast tastbaar wordt, toont Van der Put een wereld van intimiteit, die zowel oprecht is als vervreemdend. Met deze beelden nodigt Van der Put de kijker uit in het momentum te duiken en de tijd te vergeten. Zijn werk heeft een gelaagdheid, maar hij laat het aan de kijker om zijn/haar eigen dialoog met de werken te voeren. 

De performances en installaties worden ontwikkeld en uitgevoerd in de context van de expositie. Een cast van internationale dansers, verbonden aan United Cowboys, zal betrokken zijn bij de creatie van deze interventies. De concepten zijn van Maarten van der Put en Pauline Roelants, die samen het artistiek team van United Cowboys vormen. Het publiek dat de expositie bezoekt wordt uitgenodigd getuige te zijn van deze creaties 

Met de fototentoonstelling als kloppend hart bouwt Maarten van der Put met United Cowboys een wereld, een autarkische biotoopdie op zoek gaat naar schoonheid, kwetsbaarheid, kracht en de balans daartussen. De combinatie met performances en installaties levert een incidentele synergie tussen stilstaand beeld en beweging. 

Opening: vrijdag 17 januari 2020 van 17.00 – 19.00 uur, met performance. 

De expositie en het WorkLAB zijn te bezoeken van wo t/m za van 12.00 tot 17.00 uur.
In de weekends worden de performances uitgevoerd. Houd voor de tijden de website in de gatenwww.penningsfoundation.com 

Maarten van der Put 

Maarten van der Put studeerde beeldende kunst met specialisatie video en film aan de Vrije Academie voor Beeldende Kunsten Psychopolis in Den Haag onder voormalig directeur Frans Zwartjes en is werkzaam als choreograaf, regisseur en beeldend kunstenaar. In de loop der tijd heeft hij een groot fotografisch oeuvre opgebouwd.  

Van der Put is verbonden aan United Cowboys als regisseur en vormgever en is als zodanig betrokken bij alle artistieke keuzes van het gezelschap.  

Daarnaast maakte hij videowerk voor verschillende gezelschappen, waaronder Needcompany (Brussel) en voerde live grootbeeld videoprojecties uit voor o.a. Het Zuidelijk Toneel onder regie van Ivo van Hove en De Nederlandse Opera – Der Ring des Nibelungen onder regie van Pierre Audi. 

United Cowboys   

Live art gezelschap United Cowboys is gevestigd in het centrum van Eindhoven en werkt vanuit de dans aan crossovers met performance en beeldcultuur. Zij realiseert discipline overschrijdende projecten, met het dansant performatieve als vertrekpunt en kern. 

Onder het dak van United Cowboys werken twee artistiek leiders: Maarten van der Put (1961en Pauline Roelants (1963). Zij maken ieder dans- en performancewerk, dat in discours met elkaar uitgangspunt is voor alle artistieke keuzes en voor de uitwerking van de diverse projecten en producties. De signatuur van de afzonderlijke werken van het artistiek team verschilt. Van der Put vertrekt vanuit concept en beeld om daarin de individuele danser/performer tot in de kern te definiëren. Bij Roelants zijn dynamiek en interactie leidraad voor meer theatrale werken; de muziek, veelal live gemixt, fungeert als doorlopende hartslag. Samen tekenen zij als United Cowboys voor monumentale performances, die als duration pieces in binnen- en buitenland worden getoond. 

Inmiddels bestrijkt het oeuvre van United Cowboys meer dan 35 producties, performances, installaties en duration pieces.  Het gezelschap reist door Europa (Frankrijk, Spanje, Italië, Tsechië, Slowakije, Duitsland, Polen, Bulgarije) met haar Concept for new Development; een concept dat zoekt naar andere manieren van samenwerken; dat de conventies van het theater bevraagt en artistiek risico aanmoedigt.   

Fidifok Moll, België 30 november en 1 december 2019

FIDIFOK : Een fotoclub voor amateurfotografen – waar je, op een gezellige en ongedwongen manier – bezig kan zijn met je hobby : de fotografie.

Naar aanleiding van de fotowedstrijd 2019 nodigt Fidifok u uit:

Zaterdag 30 november 2019 van 13.00 tot 20.00 uur
Projecties om 15.00 – 16.00  en 18.00 uur
Prijsuitreiking fotowedstrijd 14.00 uur

Zondag 1 december 2019 van 10.00 tot 19.00 uur
Projecties 11.00 – 14.00 – 15.00 – 16.00 en 17.30 uur

U bent van harte welkom

 

 

Fototentoonstelling Mitch Epstein -1 oktober tm 9 februari 2020

Mitch Epstein’s iconische foto’s geven een verrassend en gelaagd beeld van Amerika. Een enorme dieptewerking en de vele interpretatiemogelijkheden zijn kenmerkend voor zijn werk.

In Kunsthal Helmond zijn zo’n 50 foto’s te zien die de fotograaf selecteerde uit vier vermaarde series:
Rocks and Clouds (2018),
New York Arbor (2013),
American Power (2009) en
Family Business (2003).

Epstein (1952 in Holyoke, Massachusetts, VS) is een pionier op het gebied van de kleurenfotografie maar werkt ook in zwart-wit. Bij het afdrukken zoekt hij de grenzen van het technisch mogelijke op.

De serie Family Business toont de teloorgang van de ondernemingen van Epstein’s vader. De kijker wordt deelgenoot van de gevolgen voor de familie van de fotograaf. Epstein plaatst dit in het licht van de sociaal-maatschappelijke veranderingen in de stad.

In American Power toont hij op groot formaat foto’s de invloed van de winning van energiebronnen op het landschap en de inwoners van Amerika.

In Rocks and Clouds en New York Arbor zet Epstein op poëtische wijze de traditionele manier om een stad weer te geven op zijn kop. In zijn eerbetoon aan New York staat de natuur centraal en is deze meer dan een achtergrond voor het stadsleven.

Museum Helmond
Postbus 950, 5700 AZ
Kasteelplein 1, 5701 PP
Tel. 0492-587148

 

Pierre Segers (1935-2016) Op zoek naar de verloren tijd 02.11.2019 – 07.12.2019

Op internet is deze fotograaf niet te vinden, net zo min als in overzichten van de Nederlandse fotografie. Alleen in enkele publicaties uit de zeventiger jaren kun je zijn werk nog tegenkomen.

Hij groeide op in een klein Limburgs grensdorp waar hij verder zijn hele leven bleef wonen.

In deze besloten gemeenschap kwamen zijn dorpsgenoten meestal niet veel verder van huis dan familiebezoeken in de naaste omgeving, maar dat gold niet voor de fotograaf Pierre Segers.

Zijn belangrijkste werk maakte hij in de jaren zeventig en tachtig, tijden van grote tegenstellingen in Europa. Enerzijds het Europa met het communisme en dictaturen en anderzijds het Europa waar in landen als Nederland en Frankrijk de seksuele revolutie, de ontkerkelijking, de democratisering en vrouwenemancipatie voor grote veranderingen zorgden.

Begin zeventiger jaren trok Pierre Segers met zijn ‘deux chevaux’ vaak door Roemenië, achter het ‘IJzeren Gordijn’, om daar dorpelingen, landbewerkers en zigeuners te fotograferen. Het was nog voor de tijd dat dictator Ceauşescu achtduizend dorpen met de grond gelijk wilde maken.

In afgelegen gebieden in Frankrijk fotografeerde Pierre Segers mensen in slaperige dorpjes evenals in Spanje waar dictator Franco met harde hand regeerde en waar de fotograaf achter gesloten deuren werd toevertrouwd welke aversie men had tegen ‘El generalísimo’ en tegen de katholieke kerk.

De seksuele revolutie, met onder meer het grensverleggende, expliciet erotische werk van een fotograaf als Robert Mapplethorpe, zette ook Pierre Segers aan tot vrijmoedige foto’s van mannelijk naakt, deels op het in die tijd zo populaire en bijzondere Polaroid SX70 materiaal.

De fotografische erfenis die Pierre Segers achterliet is te bijzonder om in de vergetelheid te laten verdwijnen. Daarom is er nu een expositie met vintage afdrukken en een boek van zijn werk dat recht doet aan zijn fotografische nalatenschap. Als hommage aan hem is er door bevriende fotografen een boek uitgegeven en een korte film (15 min.) gemaakt.

De expositie is van 2 november t/m 7 december 2019 te zien bij Pennings Foundation, Geldropseweg 63 in Eindhoven.

Tegelijkertijd is de expositie Slow Photography te zien bij Pennings Foundation.

Opening: zaterdag 2 november om 17.00 uur.

Slow Photography 02.11.2019 – 07.12.2019

Slow Photography roept een gevoel op van Zen, van Kairos, een vertraging van de tijd.

Maurice Brandts, curator van de tentoonstelling, legt uit dat Slow Photography tot stand komt door de tijd en de aandacht die de fotograaf besteedt aan het maakproces en aan het onderwerp. Slow Photography is vooral een houding, een reactie op de huidige, snelle digitale fotografie. Bij Slow Photography verkiezen de fotografen een trage werkmethode in het proces om hun beelden te realiseren. De fotografen werken zowel met langzame (lees: bewerkelijke), oude analoge technieken als met digitale technieken.

De groepsexpositie Slow Photography laat zien hoe oude analoge technieken op verschillende manieren opnieuw kunnen worden toegepast. Maar de expositie toont ook dat een langzame manier van fotograferen, analoog of digitaal, leidt tot een proces van onthaasting, verdieping en bewustwording.

De fotografen die deelnemen aan de expositie komen uit Nederland, België en Spanje.

Naast Maurice Brandts (NL) zijn dat Eugene Daams (NL), Koen Verjans (NL), Manolo Laguillo (S), Martí Llorens (S) en Hilde Braet (B).

Over de deelnemers:

Maurice Brandts (1962) kiest voor het maken van zijn portretten voor een langzame methode met een technische camera. De negatieven drukt hij af als platinadrukken, een techniek die hij kiest vanwege de vele gradaties tussen zwart en wit. Het intensieve contact met het model en het bewerkelijke maakproces leidt tot verdieping van de portretten, een vertraging van de tijd.

Eugene Daams (1962) keerde terug naar het pure ambacht om te onthaasten. “Naast het werk als fotograaf wat vaak onder grote tijdsdruk staat, zak ik graag terug in wat ik noem ‘slow photography’. Het geeft me de gelegenheid terug te keren naar het pure ambacht en wordt daarmee een rustmoment.” Hij verdiepte zich in de cyanotypie. “Het rustmoment is er niet alleen bij het ontwikkelen en maken van de afdruk, maar ook bij het maken van de opnamen.” Voor een serie havengezichten maakte hij gebruik van een pinhole camera.

Koen Verjans (1970) maakt via digitale beeldbewerking fotomontages van wel acht opnamen van lichtreclames vanaf dezelfde plek, met verschillende belichtingstijden. Hij wil daarmee de focus richten op wat reclames in lichtbakken met ons doen.

De Spaanse fotografen Martí Llorens en Manolo Laguillo hebben stadsgezichten als onderwerp. Martí Llorens (1962) toont opnamen die hij tussen 1987 en 1989 in Barcelona maakte met een groot formaat pinhole camera van gebouwen die gesloopt werden om de bouw van het stadion en sportcomplexen voor de Olympische Spelen van 1992 mogelijk te maken.

Manolo Laguillo (1953) toont met zijn stadgezichten subtiele transformaties die vooruitwijzen naar grote stedenbouwkundige ontwikkelingen.

Alle exposanten zijn ieder op een eigen terrein bezig met bewustwording, ook Hilde Braet (1957) met haar portretten. Zij gebruikt het medium fotografie als een vorm van therapie bij mensen met een traumatische ervaring. De tijd die ze in het portretteren stopt, gaat vooral zitten in het praten voorafgaand aan het maken van de foto. Dat proces is nodig voor bewustwording, met als uiteindelijk doel mensen weerbaarder te maken. Bijzonder aan haar methode is dat ze het model uiteindelijk zelf het moment van de opname laat bepalen, door het model op de zelfontspanner te laten drukken.

De groepsexpositie Slow Photography is te zien van 2 november t/m 7 december 2019 bij Pennings Foundation, Geldropseweg 63 in Eindhoven.

Opening: zaterdag 2 november om 17.00 uur door Edwin Jacobs. Edwin Jacobs was directeur van ondermeer het Centraal Museum in Utrecht en Dortmunter U. Sinds 1 september dit jaar is hij directeur van de beeldende kunstopleidingen van Zuyd Hogeschool.

Van 2 november t/m 7 december is bij Pennings Foundation tevens de expositie Pierre Segers (1935-2016). Op zoek naar de verloren tijd te zien. Deze sluit mooi aan bij de expositie Slow Photograpy: Pierre Segers hanteerde een langzame, geduldige, betrokken en secure manier van werken met analoge technieken.

Cas Oorthuys – Op het netvlies tem 22 sept.

Vanaf 30 juni is in het Limburgs Museum de overzichtstentoonstelling van fotograaf Cas Oorthuys (1908-1975) met eenmalig een extra sectie specifiek over Limburg te zien. Bezoek is inclusief gratis audiotour ingesproken door Joris Lutz en Jacques Vriens die de tentoonstelling met context en diepgang verrijken. (info over de audiotour)

Oorthuys richtte zijn camera op de mens en zijn omgeving. Hij behoorde tot een generatie documentaire fotografen die met een positieve blik op de mens wilde bijdragen aan een betere wereld. De foto’s van Cas zijn esthetisch, warm, optimistisch en in een tijdloze, grafisch sterke vorm.

Cas legde de grote historische gebeurtenissen van de 20ste eeuw vast. Daaronder waren de economische crisis begin jaren dertig, de Tweede Wereldoorlog en de Duitse bezetting, de strijd van Nederlands-Indië om onafhankelijkheid, de wederopbouw en de Koude Oorlog. Hij kreeg de reputatie van ‘wederopbouwfotograaf’ en maakte tientallen boeken over het herrijzende Nederland. Enige internationale bekendheid verwierf hij met de foto- en reispockets die hij tijdens reizen door Europa voor Uitgeverij Contact maakte.

Zijn werk werd beïnvloed door stilistische invloeden van de Nieuwe Fotografie – diagonale composities, scherpe en heldere weergave van het onderwerp. Altijd in zwart-wit, ‘want dat waren de kleuren van mijn generatie’, zoals hij het zelf ooit kernachtig uitdrukte.

Bij zijn overlijden in 1975 liet Cas Oorthuys een archief na van circa een half miljoen beelden, dat nu wordt beheerd door het Nederlands Fotomuseum. Deze tentoonstelling is tot stand gekomen in samenwerking met het Nederlands Fotomuseum

Beeld: Jacquardweefster, textielfabriek Diddens & Van Asten, Helmond (1960-1964) © Cas Oorthuys / Nederlands

12 x Erwin Olaf tem 22 sept.

Het Rijksmuseum is voor Erwin Olaf al sinds zijn vroege jeugd een grote inspiratiebron. Rembrandt, Jan Steen, Breitner en andere Nederlandse kunstenaars hebben een grote invloed op zijn werk. Ter gelegenheid van de overdracht van zijn kerncollectie presenteert het Rijksmuseum 12x Erwin Olaf. Daarin laat Olaf zijn foto’s een dialoog aangaan met de Nederlandse schilderkunst en is zijn werk voor het eerst te zien naast dat van zijn voorbeelden.

Kerncollectie
De overdracht van de kerncollectie van Erwin Olaf is de aanleiding voor deze tentoonstelling. Vorig jaar ontving het museum bijna 500 afdrukken, portfolio’s, video’s, magazines, boeken en posters van de kunstenaar. Het overgrote deel betrof een schenking, daarnaast is een deel aangekocht dankzij de deelnemers van de BankGiro Loterij.

60 jaar
De feestelijke opening vindt plaats op 2 juli, de zestigste verjaardag van de kunstenaar. Een dag later is de tentoonstelling voor het publiek te zien. Olaf: Het vervult me met trots dat ik op mijn zestigste verjaardag omringd wordt door zoveel schoonheid die mij vanaf mijn vroegste jeugd heeft geïnspireerd. Hier liggen mijn artistieke roots, de wortels van mijn kunstenaarschap.

Combinaties
Erwin Olaf heeft, samen met Taco Dibbits, hoofddirecteur Rijksmuseum, elf foto’s en één video-installatie geselecteerd die worden getoond in combinatie met elf schilderijen en een prent uit de collectie van het Rijksmuseum. Daardoor is te zien dat Olaf moeiteloos een brug slaat tussen heden en verleden. Iedere kunstenaar staat voor dezelfde opgaven en werkt met dezelfde middelen: licht, expressie, stofuitdrukking. Olaf: Ik herken mezelf in die schilderijen. Het is de innerlijke noodzaak om jezelf uit te drukken. Dat innerlijke onderzoek vind ik het zwaarste, maar ook het leukste.

combi1
Zo wordt Meisje in het Blauw van Johannes Cornelisz. Verspronck gecombineerd met de foto Hope – Portrait 5 van Erwin Olaf. Het schilderij van Verspronck heeft Erwin om uiteenlopende redenen gekozen. Het meisje kijkt je aan, het is alsof je iemand in de ogen kijkt, terwijl het alleen maar wat streken verf zijn. Het licht dat Verspronck in de ogen aanbracht, heeft een overtuigend effect. Verder is het de stofuitdrukking die hem in dit werk trof. De gelijkenis tussen de werken is treffend: blauw en geel, een meisje en een jonge vrouw. Beide werken hebben in essentie een eenvoudige compositie, er is naast de figuren weinig te zien. Het model op Erwins foto maakte – ongevraagd – het juiste gebaar: de hand die steun zoekt tegen de muur. Zoiets valt niet te regisseren. Volgens Olaf is deze foto, net als het schilderij van Verspronck, het resultaat van het samenspel tussen kunstenaar en model.

combi2
De prent Naakte vrouw van Rembrandt is te zien naast de foto La Penseuse (Squares) uit 1987. In de prent én de foto gaat het om de weergave van de huid. In het zwart-wit van de gravure en de foto komt die goed tot uitdrukking. Erwin koos, net als Rembrandt, bewust voor een niet-perfect lichaam. De huid van zijn model is voor een kunstenaar veel interessanter dan die van een jong, mooi, perfect geproportioneerd lichaam dat nog niet in verval is en dat nog geen leven achter de rug heeft.

Podcast
Bij de tentoonstelling verschijnt ook een podcast. Daarin spreekt journaliste Janine Abbring met Erwin Olaf over de tentoonstelling en zijn werk. De podcast is vanaf 2 juli te beluisteren via ons kanaal In het Rijks in de bekende podcast-apps.

Tickets via deze Rijksmuseumlink

Fotofestival Naarden 25-5 tem 30-6-2019

‘Dutch Masters & Marvelous Misfits’ is het thema van FotoFestival Naarden 2019

De zestiende editie van het FotoFestival Naarden vindt plaats van zaterdag 25 mei t/m zondag 30 juni 2019.

Curatoren zijn fotograaf Koos Breukel en fotohistoricus en auteur Hedy van Erp.

Dutch Masters & Marvelous Misfits is gemaakt vanuit de wens het buitenbeentje te laten meetellen. De misfits die hier getoond worden zijn grotere meesters dan waar ze erkenning voor krijgen – het zijn briljante buitenbeentjes.

Locaties en fotografen

In de vestingstad wordt op verschillende historische locaties veel niet eerder in Nederland getoond werk gepresenteerd, van onder meer Stephan Vanfleteren (portretten gemaakt tijdens het Filmfestival Cannes), Koos Breukel (Misfits), Robin de Puy en Ernst Coppejans (SOLD, onlangs bekroond met de Paul Peters Prijs). Paul Kooiker en Helena van der Kraan zijn te zien in het Oude Stadhuis, waar ook een eerbetoon is aan Gerard Petrus Fieret en Eric Hamelink. Op deze locatie uit 1601 zal Wim van Krimpen, voormalig directeur van het Gemeentemuseum Den Haag, de vormgeving verzorgen.

Er is daarnaast werk te zien in o.a. de Grote Kerk, de militaire, ondergrondse Bastions, BIJ ANDREAS en het Comeniusmuseum. Op deze locaties hangt werk van onder meer Jitske Schols, Laura Cnossen, Dustin Thierry, Paul Blanca, Otto Snoek, Daya Cahen, Eddy van Wessel, Mark Nettenbreijers, Sandra Minten, Zora Ottink, Friso Keuris, Willem Poelstra, Björn Martens en Shinji Otani.

Wereldprimeur

Een speciale vermelding verdient het werk van de Amerikaanse fotograaf Remsen Wolff (1940-1998). Met een selectie uit zijn onlangs ontdekte archief, dat vier decennia beslaat, heeft het Fotofestival Naarden een wereldwijde primeur.  Voor het eerst zijn hier de liefdevolle portretten van travestieten, transgenders en transseksuelen te zien die Wolff in de jaren ’90 maakte in zijn studio in New York: All American Girls.

Schilderkunst

Voordat fotografie ontstond, waren het de Hollandse meesters die mensen en landschappen vastlegden. Tijdens het Fotofestival zullen schilderijen van Hollandse meesters uit de Gouden Eeuw te zien zijn, die zelden elders zijn tentoongesteld. Eén van  deze schilders is Salomon van Ruysdael, in Naarden-Vesting geboren en getogen. Veel schilders en fotografen hebben inspiratie gevonden in de manier waarop hij speelde met het Hollandse licht.

Klik op foto voor website...

Den Durpsherd en Shot ‘71 organiseren een Filmfestival (BFM) 14-4

Ook dit jaar wordt het festival gehouden in Den Durpsherd in Berlicum op 14 April 2019.

De beste films van Brabantse amateurfilmers zijn in de voorrondes geselecteerd en gaan nu de strijd aan tijdens de BFM Brabantse Film Manifestatie, 

de beste films doen later mee voor een plaatsje op het Nationale Filmfestival van de NOVA. 

Filmers van Shot’71 Berlicum

De leden van Shot ’71, één van de grootste foto-video verenigingen in Brabant zetten zich in om videoproducties te maken, dat kunnen zijn: 

vakantiefilms, natuurfilms maar ook korte documentaire over uiteenlopende onderwerpen uit de omgeving.

De leden stimuleren elkaar op de clubavonden om tot betere prestaties te komen. 

Met als resultaat dat regelmatig hun films worden vertoond op de lokale omroepen, theaters en andere videoclubs in het land.

Op 14 April bij de BFM worden diverse films van Shot leden vertoond die reeds goud hebben gehaald bij de voorrondes o.a. 

Een film over een wonderlijke klim in de Sint Jan, een documentaire van Frans Kops een beroemde schilder uit Den Bosch en een film over Fort Brederode. 

Uit heel Brabant

Shotleden gaan de strijd aan met andere filmmakers uit heel Brabant, zij hebben o.a. films  gemaakt over de Basiliek van Oudenbosch, 

over de stad Middelburg en een film met een verrassende titel: “Niet van een leien dakje”

Het programma begint om 10.00 uur en het middagprogramma om 13.30 uur. De maximale duur van een film is 30 minuten. 

De toegang bedraagt € 5,- incl. een programmaboekje. 

Programma vanaf 10 tot 12:30 uur en s’ middags van 13.30-17:00 uur

Locatie: Den Durpsherd, Kerkwijk 61 5258 KB Berlicum.

Tot 14 april in Den Durpsherd

 

Kaartjes reserveren via www.durpsherd.nl

Harry Pennings Prijs 2019 tem 27-4

29.03.2019 – 27.04.2019

Het 40-jarig bestaan van Galerie Pennings vieren we onder andere met de uitreiking van de Harry Penningsprijs. Sinds 2007 wordt de prijs driejaarlijks toegekend aan een talentvolle fotograaf/kunstenaar die fotografie, video of new media art als medium gebruikt.

De genomineerden voor de Harry Penningsprijs 2019 zijn: Bastiaan van Aarle, Marwan Bassiouni, Eline Benjaminsen, Zaza Bertrand, Stephany Caparn, Iris Hartman, Esther Hovers, Eva Roefs en Dylan van Vliet. De jury bestaande uit Hendrik Driessen, directeur van Museum De Pont, Ton Hendriks, hoofdredacteur van Pf, en Maartje van den Heuvel, conservator fotografie Universiteitsbibliotheek Leiden bepaalt de winnaar. Bezoekers kunnen hun stem uitbrengen ten behoeve van de Publieksprijs.

Prijsuitreiking: Zondag 14 april 2019 om 15.00 uur (ontvangst vanaf 14.30 uur)

Deze zondag vieren we tevens de officiële start van Pennings Foundation, waar Galerie Pennings deel van uit gaat maken. Ter ere van het jubileum worden werken uit de bijzondere privécollectie van Harry en Françoise Pennings tentoongesteld.

U bent van harte welkom!